Teatr Woskresinnia - Mewa

Teatr Woskresinnia "Mewa" | foto: Krzysztof Kościel Teatr Woskresinnia "Mewa" | foto: Krzysztof Kościel

Teatr Woskresinnia (Ukraina)

Lwowski Akademicki Teatr Woskresinnia powstał we Lwowie w 1990 roku na fali transformacji społecznej i odzyskania niepodległości przez Ukrainę. Zespół został stworzony w wyniku porozumienia młodych aktorów z różnych ukraińskich miast, a na jego czele stanął Jarosław Fedoryszyn - absolwent Wydziału Teatralnego Uniwersytetu w Charkowie oraz GITIS w Moskwie, znany artysta i doświadczony reżyser teatralny.

Teatr Woskresinnia szybko zdobył popularność wystawiając dzieła dramaturgii światowej, które wcześniej nie pojawiały się na deskach teatrów ukraińskich. Krok po kroku, łącząc tradycyjny dramat psychologiczny ze współczesnymi formami wizualnymi, zespół wypracował swoją charakterystyczną formułę sceniczną.
W ciągu swojego ponad dwudziestoletniego istnienia Woskresinnia występował często w Polsce, Niemczech, Szkocji, Czechach, Słowacji, Słowenii, Serbii, Rosji, Białorusi, Litwie, Mołdawii, Łotwie, Turcji, Iranie, Egipcie i Korei Płd. Zdobył wiele prestiżowych nagród na festiwalach międzynarodowych w Edynburgu, Nowym Sadzie, Lublanie i Mariborze.

Do niebywale interesujących inscenizacji widzowie i krytyka zgodnie zaliczyli: Trzy siostry Czechowa, Drogę do Damaszku Strindberga, Gigantów z Gór Pirandella, Hioba Karola Wojtyły, Zwiastowanie Claudela, Zachodnią Przystań Koltesa, Oszalałego z miłości Sama Sheparda, Szarańczę Srbljanovicz, a ostatnio Pod drzwiami Borcherta i Taniec Życia Olesia.

Od roku 1996 zespół specjalizuje się w przedstawieniach plenerowych, dzięki którym nawiązuje żywy dialog z publicznością. Do najgłośniejszych premier należą: Fiesta Baryliefa, Święte i Grzeszne, Danyło Halicki, Hiob, Marzenia, Gloria, Wiśniowy Sad, Gazeta czyli Życie jest piękne, Spotkać Prospera, Misterium Pinsla (Bal geniusza), Testament Szewczenko, Mewa i ostatnio Pociąg do Lwowa. Rozmach oraz widowiskowość tych spektakli, połączone z mistrzowską grą aktorska przyniosły teatrowi rozgłos i uznanie - Woskresinnia stał się niekwestionowanym liderem teatru ulicznego Ukrainy. W 2010 roku w dowód uznania osiągnięć artystycznych Ministerstwo Kultury Ukrainy nadało Teatrowi wysoce prestiżowy status Teatru Akademickiego.
Przy teatrze Woskresinnia Jarosław Fedoryszyn zorganizował Międzynarodowy Festiwal Teatru Złoty Lew, który odbywa się co dwa lata we Lwowie.

Jarosław Fedoryszyn - dyrektor naczelny i artystyczny teatru, aktor, reżyser. Dyrektor Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego "Złoty Lew". Absolwent Instytutu Teatralnego im Iwana Kotliariewskiego w Charkowie (1976 r.), Moskiewskiego Instytutu Sztuki Teatralnej - GITIS (1990 r.) i Warszawskiej Szkoły Filmowej (1991 r. w klasie Krzysztofa Zanussiego). W 1990 r. założył we Lwowie Teatr Woskresinnia. Inicjator Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego " Złoty Lew " (1992), członka Międzynarodowych Europejskich Spotkań Teatralnych (IETM) i Events Association (IFEA). Reżyser spektakli w Ukrainie, Polsce, Rosji, Anglii, na Węgrzech. Inscenizator licznych ukraińskich festiwali teatrów ulicznych i widowisk poświęconych ważnym wydarzeniom Lwowa. Aktywny uczestnik lwowskiego życia kulturalnego i konsultant lokalnych i rządowych instytucji w sektorze kultury. Wyróżniony przez prezydenta Juszczenkę tytułem zasłużonego działacza sztuki Ukrainy.

Krzysztof Dubiel - dyplomowany menedżer kultury, producent, promotor, dyrektor teatru. stypendysta „Arts International” Institute of International Education w Nowym Jorku, stażysta Actors Theatre w Louisville, Kentucky (USA). Honorowy członek British Royal Legion w Szkocji (Inverness). W latach 1989 - 1992 dyrektor administracyjny, a w okresie 1992 - 1995 dyrektor naczelny Teatru im. Cypriana Norwida w Jeleniej Górze. W okresie 1989 - 1995 dyrektor organizacyjny Międzynarodowych Festiwali Teatrów Ulicznych w Jeleniej Górze; w latach 1990 - 2008 dyrektor Międzynarodowych Festiwali Teatrów Ulicznych w Jedlinie Zdroju; 1995 - 2005 współpracownik i aktor Teatru KTO w Krakowie. 1999 - 2003 menedżer marketingu Teatru Bagatela w Krakowie; od 2003 producent Kijowskiego Teatru Ulicznego KET (Ukraina). W latach 2005 - 2011 menedżer marketingu Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie; 2003 r. współautor projektu powstania Krakowskiego Teatru Varietes, 2011 – 2013 koordynator merytoryczny europejskiego projektu teatralnego Teatr 21 wieku. East meets West - West meets East. W okresie 2013-2014 konsultant ds. marketingu i komunikacji społecznej Teatru Groteska w Krakowie. W latach 2014-2016 menedżer Jubileuszowego Projektu Wędrowanie Teatru STU w Krakowie, w latach 2014 -2016 pełnomocnik dyrektora Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie d/s marketingu i komunikacji społecznej. Od 2003 - menedżer Teatru Woskresinnia.

Data i miejsce przedstawienia

23.VI Słodowiec Metro - godz. 21:00, Teatr Woskresinnia "Mewa"

24.VI Rynek Nowego Miasta - godz. 20:00, Teatr Woskresinnia "Mewa"

Mewa

autorska interpretacja arcydzieła Antoniego Czechowa. Zdaniem Jarosława Fedoryszyna - jednej z najbardziej wzruszających, najbardziej ujmujących biografii, jakie autor przedstawił w dramacie.

Mewa na pozór opowiada o młodym mężczyźnie, którego cała seria niepowodzeń pisarskich oraz miłosnych doprowadza w konsekwencji do samobójstwa. Ale właściwie sztuka jest komedią o przemijaniu czasu, o młodości i idealizmie, udaremnionych sarkastycznie przez starość i doświadczenie. Czechow opowiada o ludziach, którzy spędzają czas na jałowych rozważaniach o prawdziwym życiu, czekającym gdzieś indziej, o fiasku poszukiwania miłości, która rozmija się z pragnieniami, o niemocy i braku odwagi by realizować marzenia. A kiedy nawet do takich prób dojdzie – o bezgranicznej samotności w obliczu poniesionej porażki.
U Czechowa nie ma niczego wprost. Zachowania postaci są niedookreślone, a motywacje ich działań „rozpływają się” w ogromie zjawisk towarzyszących ludzkim losom. Przedstawione w widowisku sceny z wiejskiego życia budują atmosferę nostalgii za czymś pięknym. Zachowując atmosferę teatru Czechowa, reżyser gra na uczuciach widzów, ich wyobraźni, odsyła publiczność do Szekspira i Nekrosiusa.
To spektakl o  młodych artystach o odmiennym spojrzeniu na życie, o starszym pokoleniu, gorliwie strzegącym swoich dawnych stanowisk, o niesłychanej miłości, o poszukiwaniu sensu życia, także  w sztuce.
Fajerwerki, ogień i projekcje wideo uzupełniają widowiskowość przedstawienia.

Z wypowiedzi reżysera:
„Chciałbym aby ludzie nie zapominali, że mają w sobie  skrzydła i wszyscy powinniśmy latać. Bo jeśli skrzydła zostają złamane, czujemy się źle. W przedstawieniu jest dużo mew. Wszyscy ze swej natury jesteśmy mewami.  Na potrzeby przedstawienia została napisana unikalna muzyka. Czechow jest dla mnie interesujący, ponieważ powiada, że wszyscy uważamy, że wszystko mamy przed sobą, lecz okazuje się, że wszystko w naszym życiu jest już za nami. Życie jest bardzo krótkie. Często o tym nie myślimy. Mamy wiele do zrobienia”.

 

Opinie:
„Przed widzem pojawia się procesja bohaterów. Idą w kółko, zarówno na początku spektaklu, jak i w ciągu całej akcji przedstawienia. Takie chodzenie w kółko nie pozwala bohaterom na wyjście poza jego granice, wszystko się zaczyna i kończy w tym kole, mimo silnego pragnienia Konstantego i Niny, aby  się z niego wyrwać…”.
Natalia Kowpańko, ispolkombrest, 12.09.2016

„Mewa występuje jako symbol samotnego nieszczęśliwego ptaka, skazanego na nieustanne krążenie z krzykiem nad wodą. Główna bohaterka Nina Zarieczna utożsamia się z taką mewą”.
Irina Botvina , Brestskaja Gazeta, 16.09.2016

„Nie tylko u Niny, ale również u Konstantego, a następnie u Arkadinej i u innych bohaterów przedstawienia pojawiają się skrzydła.  Z takim nieudanym życiem również są mewami. Żeby wzlecieć, potrzebują ognia w duszy – kroku w stronę pełni radosnego życia i sztuki.  Niestety płomień dogasa.  Nawet nie zdążył zapłonąć pełnym blaskiem. Bohaterowie spektaklu gaszą ten ogień, tak jak  Trigorin marnuje życie Niny Zariecznej /…/. Jeden Trepliew próbuje walczyć, wierzy, że ludzie potrzebują nowego teatru, nowych form. Rozdaje skrzydła, jego wysiłki jednak pozostają daremne – dziwny ten  taniec ze zwęglonymi skrzydłami.  Czy to symbol upadku nadziei?  Brakuje woli tworzenia, to już występek. I mewy, symbole wolności, mszczą się. Starcy nadal noszą swoje ciężkie worki, dorobek dostatniego życia, nie chcą się z nim rozstać . Nie sądzą, że na końcu drogi,  pozostaną tylko szkielety –   szczątki po ludzkich namiętnościach i niespełnionych marzeniach”.
Belaruski Partizan, 13.09.2017

Reżyseria, scenariusz, opracowanie muzyczne: Jarosław Fedoryszyn 
Dekoracje, kostiumy: Alla Fedoryszyna 
Współpraca reżyserska, światło: Krzysztof Dubiel
Video: Andrij Kogut
Dźwięk: Sergiy Kondratovych

Grają: Nataliia Marchak, Nataliya Lukashonok, Halyna Strychak, Petro Mykytyuk, Volodymyr Hubanov, Volodymyr Chukhonkin, Taras Yurychko, Yurii Pylypchuk, Yevheniy Petrov, Chekmarov Oleksandr, Yaroslav Korniychuk.

Premiera - 14 czerwca 2015 roku w Kaliszu (Międzynarodowy Festiwal Artystycznych Działań Ulicznych LA STRADA).

www.voskresinnia.eu

Ostatnia modyfikacja: piątek, 08 czerwiec 2018 00:30

Dodaj komentarz

Upewnij się, czy wypełniłeś wszystkie wymagane pola oznaczone (*). Kod HTML jest niedozwolony.

Festiwal na Facebook'u